Kiedy tak naprawdę zmarł Jezus?
Dwóch brytyjskich naukowców – C. Humphreys i W. Waddington jest przekonanych, że udało im się dokładnie ustalić datę śmierci Chrystusa. Z ich badań wynika, że śmierć Jezusa nastąpiła o godz. 3 po południu 3 kwietnia 33 r. n.e. Potwierdzają to wcześniejsze badania historyków, teologów i biblistów watykańskich. Dokładna data ukrzyżowania i męczeńskiej śmierci Chrystusa była przedmiotem debat teologów i historyków oraz naukowych dociekań już od tysiącleci. Kluczowym etapem i jednocześnie początkiem kalendarza chrześcijańskiego stała się rachuba Dionizego Mniejszego - rzymskiego mnicha, który badał tę problematykę – moment przyjścia na świat Jezusa. Rachuba ta jest najbardziej powszechnym systemem chronologicznym świata. Datuje się od VI w. n.e., należy liczyć lata od narodzin Jezusa, po to, aby jak twierdził Dionizy: „bardziej zaznaczyć początek naszej nadziei i aby wyraźniej zajaśniało nam źródło odnowienia ludzi”.
Pomocą w ustaleniu daty śmierci Mesjasza służyły Ewangelie. Wszyscy czterej Ewangeliści podają, że śmierć Jezusa nastąpiła w piątek przed sama Paschą. Zgodnie z kalendarzem żydowskim, Pascha obchodzona po południu w dniu 14 Nisan wypada na pełnię księżyca. Porównując obserwacje astronomów stwierdzono,że 14 Nisan przypada w piątek 7 kwietnia roku 30 lub 3 kwietnia roku 33 n.e. Tę właśnie datę uznał Watykan. Zgodziła się ona bowiem ze starotestamentowym zapisem z Księgi Daniela, w której Śmierć Syna Bożego została zapowiedziana właśnie na 33 rok n.e. Datę tę potwierdzili naukowcy z Anglii. Pokrywa się ona z zaćmieniem księżyca, które miało miejsce w Jerozolimie 3 kwietnia 33 r. n.e. Ewangeliści Mateusz i Łukasz tak opisują to wydarzenie: "Około trzeciej godziny (dziewiątej według żydowskiej rachuby czasu) zawołał Jezus donośnym głosem: Eli, Eli lema saabchtani - to znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?" /Mt 27, 46/. "A była już mniej więcej godzina szósta i ciemność zaległa całą ziemię, aż do godziny dziewiątej. Gdy zaćmiło się słońce i zasłona świątyni rozdarła się na dwoje. A Jezus zawoławszy wielkim głosem rzekł: Ojcze, w ręce Twoje polecam ducha mojego. I powiedziawszy to skonał". /Łukasz 23, 44/.
Różnice występują stąd, że Ewangelie (słowo "ewangelia" oznacza "dobrą nowinę") powstały po kilkunastu latach po tamtych wydarzeniach. Wielki biblista francuski P. Grelat, który badał powstanie pierwszych Ewangelii, podaje, że pierwsze Ewangelie to tak naprawdę to co głosił sam Jezus. Po śmierci Jezusa Ewangelie głosili Apostołowie oraz mieszkańcy gmin żydowskich - do 70 r. n.e., a po tym okresie czasu nastąpiło pisemne udokumentowanie głoszonych wcześniej Ewangelii. Należy zaznaczyć, że Ewangeliści nie byli biografami Jezusa, lecz teologami, przekazywali przesłanie, że Jezus zbawił nas przez swoją śmierć i zmartwychwstanie. Ewangeliczny opis śmierci i zmartwychwstania Jezusa ma kluczowe znaczenie dla chrześcijaństwa, stanowi podstawę liturgii większości kościołów chrześcijańskich i jest jednocześnie rodzajem alegorii losu ludzkiego i najwyższym wzorcem zdolności do poświęcenia swojego życia w miłości.
Zmartwychwstanie Jezusa to najstarsze i najważniejsze świeto chrześcijańskie. Poprzedza go Wielki Tydzień - okres wspominania najważniejszych dla wiary chrześcijańskich wydarzeń. Dla nas wierzących Zmartwychwstanie Chrystusa jest faktem, co do którego nie trzeba nikogo przekonywać. Jest dla nas podstawą naszej wiary, bo jak pisał św. Paweł: „Jeśli nie ma zmartwychwstania to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest też nasza wiara”. /1 Kor 15:13-14/. Jan Paweł II w trakcie pielgrzymki do Polski na Krakowskich Błoniach 10 czerwca 1979 r. tak powiedział o Miłości Jezusa: "...do końca...największej...która się wyraziła przez Krzyż...bez której ludzkie życie nie ma ani korzenia, ani sensu...".
Jacenty Musiał
