Kiedy urodził się Jezus?

Pierwsi chrześcijanie nie interesowali się ustaleniem daty narodzenia Chrystusa. Chęć rozwikłania tej zagadki pojawia się w następnych stuleciach. W Nowym Testamencie znajdują się dwa opisy narodzin Jezusa. Jeden z nich zatwary jest w Ewangelii Św. Mateusza, a drugi Św. Łukasza. Większość teologów i historyków zgadza się, że obie Ewangelie zostały napisane wkrótce po roku 70 n.e. a około 40 lat po ukrzyżowaniu Chrystusa. Opis według Św. Łukasza:  „W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta”.

Spis ten dokumentowano nie na podstawie zamieszkania, lecz w oparciu o miejsce pochodzenia rodu. Do Betlejem, jak pisze Św. Łukasz udał się także Józef z Galilei z miasta Nazaret do Judei – miasta Dawidowego, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Bowiem ród zarówno Józefa jak i Maryi wywodził się z Betlejem miasta Dawidowego. Trzeba wyjaśnić, że z punktu widzenia prawa spis był obowiązkiem mężczyzny, jednak na spis udali się razem, aby wypełniło się proroctwo Starego Testamentu. Przyjdzie na świat (Mi 5,1) „A ty, Betlejem Efrata,  najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie mi wyjdzie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności”. Po przybyciu Józefa i Maryi do Betlejem nadszedł czas rozwiązania dla Maryi, która porodziła pierworodnego. Miejscem urodzenia była uboga stajenka dla zwierząt. jak na narodziny Syna Bożego to bardzo skrajne ubóstwo. Było to przesłanie i wypełnienie proroctwa, że Mesjasz przyjdzie na świat w ubóstwie, nie jak przystało na Króla w pałacu. Słowo „Mesjasz” było nierozerwalnie złączone królewską godnością, dlatego też to ubóstwo żłobka było szokujące na ówczesne czasy i miało bardzo wymowne znaczenie. Również zapowiedź Starego Testamentu ukazała, że Nowy Mesjasz będzie potomkiem Dawida (Sn 4-5, 12-14) „On zbuduje dom imieniu memu, a Ja utwierdzę tron Jego królestwa na wieki. Ja będę mu ojcem, a On będzie mi synem”.

Najstarszym znanym nam dziś autorem, który pisał o narodzinach Jezusa w grudniu jest Hipolit Rzymski, który żył w latach 170-235. W datowanym na 204 r. Komentarzu do Księgi Daniela pisał on „Pierwsze przyjęcie Pana naszego wcielonego, który zrodził się w Betlejem miało miejsce ósmego dnia przed kalendarium styczniowym” (tzn. 25 grudnia).

Datę 25 grudnia jako obchodzenia pamiątki Bożego Narodzenia podał też rzymski historyk Sekstus Juliusz Afrykański w 221 r. 50 lat później w 274 r. cesarz Aurelian nakazał obchodzenie nowego święta kultu Sol Invictus. Kolejnym świadkiem obchodzenia Bożego Narodzenia jest Św. Augustyn (żył w latach 354-430), który w dziale o Trójcy Świętej potwierdził istnienie tego święta. Natomiast w VI w. gdy chrześcijaństwo zaczęło mieć duże znaczenie w Rzymie, gdy uzyskało status religii państwowej, Kościół podjął decyzję, że 25 grudnia zamiast Sol Invictus obchodzone będzie święto Bożego Narodzenia. Pierwsza wzmianka o publicznym celebrowaniu tego święta ujęta jest w notatce Chronografia z 354 r. i znajduje się ona w zbiorach Watykańskich.

Inna geneza obchodzenia Święta Bożego Narodzenia jak podają historycy, przyjęta została przez Kościół po zwycięstwie cesarza Konstantego Wielkiego nad Maksencjuszem w 312 r. Data ta nie opiera się jednak na przesłankach historycznych i jest jedynie wynikiem późniejszej tradycji Kościoła.

Erę „od narodzin Chrystusa” jako pierwszy rok po narodzinach Jezusa z Nazaretu wprowadził w 525 r.  ormiański znany zakonnik Dionizjusz Mały (żył w latach 470-544), pracując na polecenie papieża Jana I (pontyfikat w latach 523-526), przyjął 25 grudnia 753 r. – od założenia Rzymu za datę narodzin Jezusa. Teologowie i naukowcy piszą, że w swych wyliczeniach zakonnik mógł się pomylić ok. 7-8 lat, że Jezus narodził się wcześniej.

Ważne jest to, że w blasku  betlejemskiego żłóbka narodził się Jezus, a orędzie miłości i miłosierdzia przekazane ludziom przez Narodzenie Bożego Syna niech będzie źródłem odnowy życia każdego z nas. Pisał bowiem w orędziu świątecznym Jan Paweł II w 2002 r. – „Niech Dziecię Jezus napełnia wasze serca darami pokoju, ufności i miłości”.

Niech tajemnica wypływająca z Żłóbka Betlejemskiego niesie światu zbawienie, a wszystkim ludziom radość i pokój, którego nam tak trzeba.